Aranđelovac leži u severoistočnom podnožju šumovite planine Bukulje (696 m. n.v.), na nadmorskoj visini oko 250 m i to izvorišnom delu reke Kubršnice. Opština se prostire na 375,89 km2 i ima 48.000 stanovnika. Aranđelovac je udaljen od Beograda 74 km autoputem preko Mladenovca. Udaljenost od Kragujevca je 55 km, Mladenovca oko 22 km, Topole 14 km i Lazarevca oko 33 km. Aranđelovac se nalazi u centralnom delu Šumadije, okružen vencima Bukulje i Venčaca, na nadmorskoj visini od 270 metara. Materijalni tragovi starih kultura potvrđuju da se na ovom prostoru život odvijao u kontinuitetu još od starijeg kamenog doba. Naselje Vrbica, iz kog će se kasnije razviti Aranđelovac, prvi put se pominje 1735. godine kao „Šanac Vrbica“, naseobina sa 50 kuća i 300 stanovnika. Uredbom knjaza Miloša o ušoravanju okolnih sela nastaje 1839. godine varošica podno brda Risovača koja se razvila levom obalom Kubršnice prema Mladenovcu, a kasnije prema izvorima mineralne vode u Bukoviku. Tako je Aranđelovac dobio formu tipičnog drumskog naselja, nastalog od dela sela Vrbice i dela sela Bukovika. Za vreme druge vladavine, na proputovanju kroz varošicu, knjaz Miloš daje obećanje da će podići crkvu „Svetij Aranđel“, pa Dekretom od 1. avgusta 1859. godine to i potvrđuje i u poslednjoj rečenici kaže: „... varoš Vrbica nek se od sad zove Aranđelovac.“ Od ulaza u grad, nekad sela Vrbica, a danas užeg gradskog područja, vodi dugačka glavna ulica sve do centra grada, gde je na prostoru od 24ha prelepog parka smeštena Bukovička banja. Trgovačko-zanatska zona danas je zaštićena kao stara čaršija kojom se, kao i nekad, nižu radnje, kafei, poslastičarnice, restorani. Ulica danas nosi ime osnivača grada, knjaza Miloša, i spaja dve zaštićene kulturno istorijske celine: banjski park i Muzej paleolita u pećini Risovača. Orašac, treća zaštićena zona, nalazi se na ulazu u grad.

U delu grada koji čini banju, u miru zelenila i cvetnih aleja, smešteni su banjski objekti, hoteli, izvori mineralne vode i privatne kuće sa sobama za izdavanje. Park je danas jedan od najvećih evropskih muzeja skulpture u otvorenom prostoru nastalih tokom 45 godina simpozijuma „Beli Venčac“. Na otvorenoj sceni se, tokom leta, održavaju pozorišne predstave, folklor kao deo smotre „Mermer i zvuci“. Banjski park danas urasta u svoje zaleđe, planinu Bukulju sa koje u letnjim večerima vetar donosi spasonosnu svežinu. Na padini Bukulje, podignut je Muzej grada koji sa vilom Karadžić i bukovičkom crkvom čini celinu. Od banjskog parka prema Muzeju i dalje, prema vrhu planine, vodi obeležena pešačka staza, ali i dobar asfaltni put. Sa druge strane Bukulje leži akumulaciono jezero Garaši, pravi raj za pasionirane ribolovce. Bukovička banja- Od vajkada su ljudi ovog kraja znali za blagotvornost bukovičke kisele vode. Još pre 1811. godine njom je svoje zdravlje krepio znameniti srpski prosvetitelj Dositej Obradović. Na lični zahtev knjaza Miloša Obrenovića dopremana je u „butelima“ i korišćena na dvoru kao stona voda. U prvoj deceniji prošlog veka počinje ručno flaširanje bukovičke kisele vode „Knjaz Miloš“, podignutom nad istoimenim izvorom. Prvo stručno priznanje za lekovitost ova voda je dobila od E. Lindermajera, načelnika saniteta Knjaževine Srbije početkom prošlog veka, da bi se, kao stona voda, u decenijama ovog veka okitila navišim međunarodnim odličjima za kvalitet (1906. u Briselu, 1907. u Londonu, 1996. u Briselu i Varni).

Opština - Mesto

Datum Naziv Kontakt